بوسه طلبیدم ز لبت جانم سوخت شوقم ز عطر عشق توست ز گُلاب نیست دلم به یاد تو کند فغان ز حسن گُل گل نشانه ی رویِ تو این سراب نیست محبت تو کشد مرا به راه وفا وَرنه من ز تو غافل و عهدم سراب نیست به جَهدِ عقل ناقص کنم فرار ز کوی تو آرزویِ دیدنت که خواب نیست چمن ز حُسن لطافت به خود بیند گُل به دشت محبت هزارلاله ی جان زآب نیست چو در خیال خویش گذر کنم ز روی تو روم ز خود ، مستیم ز شراب نیست گویند عقل ز کف داده و دیوانه شدم خلق نپسندند این صفت،به زمانه باب نیست ز دیده ی من به روی تو هر که نگریست شد پاسبانِ تو با آنکه ثواب نیست کمان زلف تو به تیر غم رسید بر دلم دلم را

بنام آنکه گل را رنگ و بو داد ز شبنم لاله ها را آبرو داد شعر کلامی است آهنگین و موزون که از نهاد آدمی برخاسته، تا در بیان شور و حال و ابراز عقیده و اندیشه و فاش کردن احساسات در تمام امور زندگی کمک رسان بشر باشد.شعر مایه یِ تسکین و التیام استیحاش و گاه افزونی مسرات در انواع زمینه های موجود در زندگی مانند،معنویت،ارتباطات اجتماعی و انقلاباتِ روانی و روحی و...است.شعر زورقی است که آدمی با آن از امواجی که بر اثر ناهنجاریهای اجتماعی و فراق از وابستگیهای عقلی و قلبی و یا واصل شدن به علایق در طی عمر بوجود می آید؛می تواند گذر کند

پدرسکوت لب باز کرد و گفت: من ز خنده ی ترس در عجبم در دل من قهقهه می زند دل من ساکن و بی رمق در خراش از خنده ی ترس غمگین است. ترس گفت: من تو را نرنجانم ،نترسانم،می نهارانم* تو خود بخند به من تو بخند به خنده ی من ز خنده ی تو شوم پنهان. ((از مخاطبین عزیزی که این متن را مطالعه می کنند؛در خواست دارم؛اگر از ریشه ی این لغت((می نهارانم)) که بنده به مفهوم ((راندن)) از خویش در این متن استفاده کردم؛اطلاعاتی دارند و معنی دقیق تر و صحیح تری می دانند؛بنده را نیز مطلع کنند.))

ز کوچه ی تن نمی آید صدای آزادی

مبحوس است سخن لاف عشق

مرد همدردی در یاریِ فصل

چنان پیچید بوی بت کده ی گمراهی

هر تصور شد یقین

هر تخیل حقیقت حزین

در میان ،آدمی گم در فضای پوچ خودخواهی

لبخند مرگ زدود گریه ی ناکامی

باید گفت خستگی را با آهی

درد را با سازی

باید نوشت عشق را با قلم سفید

بر سطح خاکستریِ خود بینی.

ما را نانِ جُویی کفایت است تو را مُلک سلیمانی ذلالت است به صد طعنه ی روزگار دل خوشیم که نداریم آرزو و خود سخاوت است ز بس که خوردیم پُتک به رویِ سندانِ روزگار فولادِ آب دیده پیشِ ما بی ضخامت است هزار منزلِ خلوت بِه ز بزم سرور که پشت به آینه کردن از خجالت است سخنِ لاف و بیهوده چو بادِ سَرسَری مورِ لحیده به حرف پهلوانِ شجاعت است ای غم دیده یِ صبورِ راهِ عاشقی بدان که آتش عشق خود عنایت است نانِ جو و مُلکِ سلیمان هر دو غنیمتی ست به پاسِ خدایان دغل این صداقت است خوش است غم و درد و ملامت و رِندی که پادشاهیِ عالم عین اسارت است خونِ دل خوردن زیرِ رواقِ رقیب پدیده

شنوی آوای ریزش برگ درخت

شنوی آوای سبز چمن

شنوی آوای خاک نم خورده ز شبنم را

ز بوی خاک می آید هر جنبش

نمی دانم چرا سرد است افق امروز

برای در آغوش گرفتن یک مهر دل افروز

رفتن را می شود ز آمرزش پرسید

نمی دانم چرا تاریک است درون ماه

نمی دانم غم روز را!

شاید ز بی پروایی باد است

یا ز لرزشِ سرد چمن زار است

نمی دانم،نمی دانم

چرا دل تنگم امروز.